Λένε πως οι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους αλλά προφανώς εγώ δεν έμαθα τίποτα. Και να ‘μαι πάλι εδώ να γράφω και να ξαναγράφω προσπαθώντας να αποφορτίσω εκείνο που χρόνια έχω μέσα μου μα δεν μπορώ να εγκαταλείψω, να απαλλαγώ. Και προσπαθώ να καταλάβω, προσπαθώ να αφήσω το αγριεμένο κύμα του κόσμου να τυλίξει τη μικρή βάρκα της ύπαρξής μου, να με βυθίσει μέσα του, να με αφομοιώσει μήπως και η ζωή μου γίνει πιο εύκολη. Η μεγαλομανία και η ανάγκη όμως , εκείνη η παρανοϊκή ανάγκη για διάκριση με στοιχειώνει ξανά, σαν ένα μεγάλο τέρας με ρουφάει, με καταπίνει και στο τέλος με αφοδεύει σαν περίττωμα στο πάτωμα, ταπεινωμένο και μόνο ξανά. Κι εγώ εκεί πεισμωμένος, σηκώνομαι, ξεσκονίζομαι και συνεχίζω εκείνο το ταξίδι που δεν έχει προορισμό, δεν έχει στόχο άλλο από το ίδιο το ταξίδι. Ένα ταξίδι που μέχρι στιγμής το μόνο που μου δίδαξε είναι πως έχω περισσότερη ανάγκη να διδαχτώ, περισσότερη ανάγκη να ταξιδέψω. Μα το ταξίδι δεν είναι πάντα ομαλό, είναι φορές που οι φουρτούνες με τρομάζουν και κρύβομαι σαν φοβισμένο καραβόσκυλο μέσα στα αμπάρια της ψυχής μου, οχυρώνομαι σε κάτι τόσο ρευστό και προσπαθώ να ξεγελάσω τον εαυτό μου πως είμαι ασφαλής. Και άλλοτε ο καιρός είναι καλός η πλεύση ομαλή και τότε στέκομαι περήφανα και αγναντεύω δυνατός τη ζωή μέχρι το επόμενο κύμα…..
Και ο καιρός περνάει το πλοίο παλιώνει και οι χαρακιές στο άλλοτε φρέσκο σκαρί φανερώνουν πως η γνώση απαιτεί πόνο, η αναζήτηση απαιτεί σημάδια, κι εγώ πάντα εδώ κοιτάζω αφηρημένα τον καιρό και αναρωτιέμαι αν κάποια στεριά με τραβήξει κοντά της, αν το ταξίδι αποκτήσει κάποτε προορισμό.
