Είναι κάποιες φορές που θέλω τόσα πολλά να πω, τόσα πολλά να μοιραστώ με όλο τον κόσμο μα τα λόγια όπως πολλές φορές έχει αποδειχτεί στο παρελθόν είναι λίγα, τα κείμενα ρηχά και τα νοήματα ανούσια, θολά. Και τότε θυμάμαι πως υπάρχει ακόμα ένας τρόπος για να εκφραστείς μέσα από ένα άψυχο ηλεκτρονικό φύλλο, η ποίηση. Αλίμονο όμως τότε συνειδητοποιώ πως δεν είμαι ποιητής, δεν ξέρω καν τους βασικούς κανόνες σύνταξης ενός ποιήματος, πώς στο καλό θα γράψω; Σίγουρα θα γελάσουν μαζί μου, σίγουρα θα γίνω αντικείμενο σχολιασμού, ντρέπομαι! Ντρέπομαι πολύ! Όμως στιγμές μετά σκέφτομαι…..τι στο καλό, ακόμα και αν γελάσουν θα έχω πετύχει και πάλι κάτι, θα έχω χαρίσει λίγη χαρά σε κάποιον βαριεστημένο αναγνώστη που κοιτάζει το μπλόγκ μου και ετοιμάζεται να αφήσει το αίμα του να κοκκινίσει το πάτωμα μέσα από τις κομμένες του φλέβες καθώς διαβάζει τα κείμενά που γράφω, οπότε ας γελάσει με τα χαζά ποιήματά μου. Κάτι θα είναι και αυτό. Και τότε χαμογελώ παίρνω μία βαθιά ανάσα και…….. ιδού το αποτέλεσμα.

 

 

 

Τρέχω ασταμάτητα σε δρόμο τραχύ, τα πόδια μου σαν τη ψυχή μου πληγωμένα

Μία ερώτηση κουράζει το μυαλό, και μέσα μου αλλάζουνε όλα τα δεδομένα.

–

Ο δρόμος μοιάζει μακρινός πολύ, ο προορισμός απίστευτα το είναι μου ταράζει

Και εγώ δεν ξέρω τι να κάνω ή τι να πω σε μία γη που ύλη και ψυχή διχάζει.

–

Αναρωτιέμαι για το νόημα του δρόμου αυτού, τι έχει στη ζωή πραγματική αξία,

Φοβάμαι ότι είμαστε πλαστικοί ηθοποιοί σε ενός συστήματος την κρύα κωμωδία.

–

Και όταν ανηφόρες συναντώ, δεν σταματώ μα πιο πολύ το σώμα μου παιδεύω

Μήπως και αλλάξει ρότα το καράβι της ζωής και στις ψηλές τις κορυφές και πάλι ανέβω.

–

Μα όταν ο δρόμος γίνεται κατηφορικός, και εύκολη η πορεία σε μένα τότε μοιάζει

Κάνω το λάθος σαν άνθρωπος και γρήγορα ξεχνώ και τότε η έπαρση το λάθος μου γιορτάζει.

–

Κι όταν στη βόλτα αυτή ανθρώπους συναντώ, δεν ξέρω τι να πω και τι να μοιραστώ μαζί τους

Στέκομαι μόνο και στα μάτια τους κοιτώ και προσπαθώ να μπω μες στην ψυχή τους.

–

Για όνειρα και πάθη μου μιλούν, για όσα μυστικά κρύβουν μες στην καρδιά τους

Και εγώ ακούω και πονάω που δεν μπορώ να βάλω πάλι πυρκαγιά στα όνειρά τους.

–

 

Χμ,,,πώς σας φαίνεται; Χαζό μου κάνει…δεν θα το συνεχίσω. Ίσως κι εγώ θα πρέπει να ντοπαριστώ για να συνεχίσω, για να ανεβάσω τις επιδόσεις μου στο γραπτό λόγο, είναι βλέπεις και της μόδας τελευταία κάθε λογής ντοπάρισμα. Δεν ξέρω θα το σκεφτώ, θυμάμαι άλλωστε μία αθλήτρια που μεταμορφώθηκε σε άνδρα από τις πολλές ουσίες, και όχι τίποτα άλλο αλλά πόσο πια άνδρας να γίνω; Ήδη με κυνηγάνε όλες μην το παρακάνω χαχαχαχαχαχα.