Παράξενη η λιακάδα σήμερα το απόγευμα, κιτρινωπή σαν ένας μικρός σκανδαλιάρης άγγελος να πλημύρισε το στερέωμα με ώχρα. Κοιτάζω τα σύννεφα και αναρωτιέμαι, άραγε θα χιονίσει, το σίγουρο όμως είναι πως μέσα μου το χιόνι έχει ήδη στρωθεί για τα καλά σαν λευκή παγωμένη κουβέρτα, τυλίγοντας την ψυχή μου στοργικά και εχθρικά μαζί. Παράξενος και ο κόσμος όλος σκέφτομαι και ο χειμώνας μου γίνεται πιο σκοτεινός και σαν να συμφώνησε και ο ουρανός με αυτή μου τη σκέψη μία αστραπή σχίζει στα δύο το σούρουπο. Οι πρώτες σταγόνες της βροχής άρχισαν να κυλάνε εκνευριστικά από τα γυαλιά μου και στη σκέψη πως δεν έχω πανάκι να τα καθαρίσω τα νεύρα μου τεντώνονται επικίνδυνα. Μία σκέψη να τα αφήσω κάτω εκεί στο δρόμο και να τα τσαλαπατήσει το επόμενο διερχόμενο αυτοκίνητο περνά στιγμιαία από το κεφάλι μου. Αυτό θα με βόλευε, έτσι ίσως και ο κόσμος να γινόταν πιο όμορφος, πιο θολός, πιο ουτοπικός. Όμως γρήγορα το μετανιώνω και παίρνω το δρόμο για το αυτοκίνητο. Τοποθετώ βιαστικά το κλειδί στη μίζα και σε δευτερόλεπτα ξεχύνομαι με τα ταχύτητα στο δρόμο. Οι στροφές με εκνευρίζουν, οι άλλοι οδηγοί με εκνευρίζουν και σαν ένα φως να άστραψε μέσα μου καταλαβαίνω, αντιλαμβάνομαι πως εκείνο που περισσότερο με ενοχλεί απόψε είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Έχω φτάσει ήδη στον παραλιακό δρόμο και η σκέψη της φυγής στριφογυρνά σαν ενοχλητική μέλισσα γύρω από το κεφάλι μου. Τα χέρια μου σαν να αποκτούν ξαφνικά δική τους υπόσταση αρχίζουν να στρίβουν το τιμόνι επικίνδυνα. Αισθάνομαι το αυτοκίνητό μου να πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής στο προστατευτικό κιγκλίδωμα και τρομάζω, αμέσως το ισιώνω και στο πρώτο πλάτωμα σταματώ και φοβισμένος χτυπώ με τις γροθιές μου το κεφάλι μου. Τι πήγα να κάνω αναρωτιέμαι και ο θυμός μου μεγαλώνει. Σαν αντίβαρο όμως αμέσως πέφτει στη ζυγαριά της σκέψης μου μία φωνή που χρόνια τώρα φοβάμαι. -Τι στο καλό έκανες εκεί; Ο κόσμος είναι χαζός δεν μπορεί να σε καταλάβει ή απλά δεν θέλει. Κι εσύ κάθεσαι ακόμα εκεί και κάνεις υπομονή,- τι στο καλό περιμένεις, να αλλάξουν οι καιροί; Αφού το ξέρεις καλά πως δεν πρόκειται να γίνει αυτό, γιατί δεν τελειώνεις ένα παιχνίδι από την αρχή χαμένο; Κι εγώ φωνάζω ουρλιάζω σχεδόν πως ο κόσμος θα αλλάξει αρκεί μόνο να αλλάξω εγώ τον εαυτό μου, να κοιτάξω ξανά από τον πάτο μου το στόμιο του πηγαδιού και να βρω το κουράγιο να σκαρφαλώσω ξανά. Η ζωή είναι για τους δυνατούς λένε και εγώ ανέκαθεν είχα μία δύναμη μου τρόμαζε, πάγωνε ή σάστιζε εκείνους που ήθελαν να με βλάψουν. Δεν ξέρω από πού πηγάζει, ξέρω μόνο πως υπάρχει ακόμα μέσα μου το όνειρο, ο στόχος , η κορυφή. Δευτερόλεπτα μετά η φωνή έχει σωπάσει, παίρνω το δρόμο του γυρισμού αποφασισμένος να νικήσω, να ζήσω, να αποδείξω στον εαυτό μου πως μπορώ να νικήσω. Και θα νικήσω.
Παράξενο μα μόλις ολοκληρώνω τη φράση τα μάτια μου ανοίγουν ενώ ήδη είναι ανοιχτά και αχνά το δωμάτιό μου σχηματίζεται μπροστά μου, όνειρο ήταν σκέφτομαι και κοιτάζω το ρολόι μου, είναι αργά πρέπει ξανά να πάω στη δουλειά. Μα ένα χαμόγελο κάνει το απόγευμά μου λίγους βαθμούς πιο ζεστό.
